Een babypop uit de doos |COLUMN

Ik woon in Rotterdam en bij ons om de hoek staat een groot Marokkaans warenhuis met van alles en nog wat. Serviezen van glas en plastic met bloemenpatronen of gewoon wit. Dertig verschillende theepotten. Pannen, theebladen, bestek, dekbedden, waterkokers, huwelijks- en kraamcadeaus. En al deze spullen zijn van de grond af opgestapeld, tot aan het plafond. Loop je met je kinderwagen door een van de gangpaden, dan loop je vast. Tussen al die spullen staat ook een verdwaalde babypop in een plastic verpakking. Het is een pop zonder haar en met een bijzonder griezelig gezicht. “Moet je kijken” zeg ik tegen mijn kinderen, die ook mee zijn. “Deze pop is niet blij”. Mijn dochter van vier begint te springen “Die wil ik hebben mama! Echt, die wil ik mam!” Ze stuitert door de winkel van blijdschap. ” Maar deze pop kijkt toch helemaal niet lief” zeg ik haar. “Ja, maar mam. Die pop wil niet meer in de doos zitten. Ze wil er nu metteen uit!”